अमेय आणि बाप्पा

अमेयला गणपती बाप्पा खूप आवडायचे. गणेशोत्सव सुरू होण्याच्या काही दिवस आधीपासूनच त्याला बाप्पाच्या आगमनाची आतुरता लागायची. बाप्पाच्या आगमनाचा दिवस उजाडला आणि अमेयचा आनंद गगनात मावेनासा झाला. ढोल-ताशांचा गजर, फुलांची सजावट आणि “गणपती बाप्पा मोरया!”च्या जयघोषात बाप्पाचे आगमन झाले. बाप्पा घरात विराजमान होताच अमेय काही क्षण त्यांच्याकडे एकटक पाहत राहिला. त्याने हात जोडून म्हटलं, “बाप्पा, तू आलास की माझं मन आनंदाने भरून जातं. तुझ्यासोबत माझ्या घरात भक्ती, उत्साह आणि प्रसन्नता येते.” दररोज अमेय बाप्पाची आरती करायचा, दुर्वा अर्पण करायचा आणि प्रेमाने प्रसाद ठेवायचा. आरतीच्या वेळी त्याचा चेहरा आनंदाने उजळून निघायचा. गणेशोत्सवाचे दहा दिवस कसे गेले हे अमेयला कळलेच नाही. विसर्जनाच्या दिवशी मात्र त्याचे डोळे पाणावले. बाप्पाची मूर्ती घेऊन मिरवणूक निघाली तेव्हा अमेय म्हणाला, “बाप्पा, आज तू निरोप घेत आहेस… पण माझ्या मनातून कधीच जाऊ नकोस.” बाप्पाच्या विसर्जनानंतर अमेय शांतपणे उभा राहिला. त्याच्या मनात एकच भावना होती— “बाप्पा काही दिवसांसाठी घरी येतो, पण त्याचं प्रेम वर्षभर मनात राहातं.” गणपती बाप्पा मोरया! मंगलमूर्ती मोरया! 🙏❤️

Kind

Story

Place

Ratnagiri

Art

Staging Plays and Tales (Nāṭikākhyāyikā-darśana) · Kala 9

Contributed by

Recorded, name withheld by the contributor

Submitted

18 September 2026

Accepted

18 September 2026