“कधी कधी देव आपण घरात आणत नाही… तो आपल्याला आयुष्यभरासाठी आपलं घर देऊन जातो.” रेणुका निवासमध्ये आजही गणपती बसतो… एक-दो

“कधी कधी देव आपण घरात आणत नाही… तो आपल्याला आयुष्यभरासाठी आपलं घर देऊन जातो.” रेणुका निवासमध्ये आजही गणपती बसतो… एक-दोन वर्षे नाही… सलग ३४ वर्षे. पण या बाप्पाची खरी गोष्ट मूर्तीची नाही… ही गोष्ट आहे एका लहान मुलाची. आजचे माझे नवरोबा… पण तेव्हा? ते फक्त एक छोटेसे मूल होते. त्या वयात ना मोठ्या इच्छा होत्या, ना मोठ्या जबाबदाऱ्या… फक्त बाप्पाबद्दल एक निरागस प्रेम होतं. आणि त्या प्रेमातून त्यांनी एक दिवस बाप्पाला आपल्या घरी आणलं. कदाचित त्यांना तेव्हा कल्पनाही नसेल… की आपल्या छोट्याशा हातांनी आणलेला हा गणपती पुढची ३४ वर्षे त्यांच्या आयुष्याचा साक्षीदार होणार आहे. --- किती गणेशोत्सव आले… किती गेले… घरातली माणसं मोठी झाली. कुणाचं बालपण संपलं… कुणाचं लग्न झालं… कुणाच्या हातात बाळ आलं… कुणी घर सोडलं… कुणी कायमचं निघून गेलं… आणि बाप्पा? तो मात्र दरवर्षी तिथेच होता. त्याच प्रेमाने. त्याच जागी. त्याच शांत चेहऱ्याने. जणू काही तो सांगत होता— “तुम्ही बदलत राहा… तुमचं आयुष्य बदलत राहो… मी मात्र इथेच आहे.” --- ३४ वर्षांत कितीतरी प्रार्थना या घराने ऐकल्या असतील… कधी आनंदाश्रू… कधी दुःखाचे अश्रू… कधी नवस… कधी मनातल्या मनात केलेली विनवणी… कधी फक्त दोन हात जोडून म्हटलेलं— “बाप्पा… आता तूच बघ.” आणि कदाचित देवाकडे मागताना आपण शब्द कमी वापरतो… पण अश्रू जास्त बोलतात. “डोळ्यांत आलेलं पाणी कधी कधी ओठांवरच्या प्रार्थनेपेक्षा देवाला जास्त समजतं.” --- मला नेहमी वाटतं… या बाप्पाने आमच्या घरातले फक्त सण पाहिले नाहीत… त्याने काळ पाहिला आहे. एका पिढीचं बालपण पाहिलं. त्याच मुलाचं तारुण्य पाहिलं. त्याचं लग्न पाहिलं. त्याचा संसार पाहिला. आणि आज… ज्याच्या छोट्या हातांनी तो बाप्पा घरी आला होता, त्याच माणसाच्या पुढच्या पिढीला तो आपल्या डोळ्यांसमोर मोठं होताना पाहतोय. काय विलक्षण योगायोग आहे ना? देवाच्या मूर्तीसमोर आपण वर्षातून काही तास बसतो… पण कधी कधी देव मात्र आपल्यासोबत दशके बसलेला असतो. --- ३४ वर्षांपूर्वीच्या त्या घराचा विचार केला… तर कदाचित आजच्या घरापेक्षा खूप काही वेगळं असेल. पण एक गोष्ट बदलली नाही— बाप्पासाठीची जागा. आणि म्हणूनच हा गणपती आमच्यासाठी केवळ उत्सव नाही. तो एक आठवण आहे. तो एक परंपरा आहे. तो एक भावना आहे. तो आमच्या घराच्या इत

Kind

Story

Place

Amravati

Art

The Art of Memory (Dhāraṇā-mātṛkā) · Kala 62

Contributed by

Recorded, name withheld by the contributor

Submitted

18 September 2026

Accepted

18 September 2026