माझा बाप्पा

भाद्रपदाची चाहूल लागली की घरात एकच लगबग सुरू व्हायची, पण माझ्यासाठी हा सण म्हणजे केवळ उत्सव नसून माझ्या सख्या मित्राच्या आगमनाची वेळ असायची. लहानपणापासूनच मी गणपती बाप्पाला देव म्हणून कमी आणि माझा हक्काचा मित्र म्हणून जास्त पाहिलं. ​दरवर्षी बाप्पाची मूर्ती आणायला मी वडिलांसोबत आवर्जून जायचो. तो गोंडस, हसरा चेहरा घरात आला की चार भिंतींमध्ये एक वेगळीच सकारात्मक ऊर्जा भरून जायची. घरातले सगळे पूजेच्या तयारीत व्यस्त असायचे, पण माझी आणि बाप्पाची वेगळीच मैफल जमायची. रात्रीच्या शांततेत, जेव्हा सगळे झोपी जायचे, तेव्हा मी बाप्पाच्या मखरासमोर जाऊन बसायचो. दिवसभरात मनात दाटलेली सुख-दुःखं, परीक्षेची भीती, मित्रांशी झालेले रुसवे-फुगवे आणि अगदी माझ्या छोट्या-छोट्या चुकाही मी न घाबरता त्याला सांगायचो. त्याच्या मंद हसणाऱ्या डोळ्यांकडे बघून असं वाटायचं की तो शांतपणे मान हलवून म्हणतोय, "काळजी नको करू, मी आहे ना तुझ्या पाठीशी!" ​मोदकाचा पहिला घास त्याला भरवताना होणारा आनंद अवर्णनीय असायचा. विसर्जनाचा दिवस आला की मात्र मन जड व्हायचं. डोळ्यांत पाणी आणून जेव्हा मी म्हणायचो, "पुढच्या वर्षी लवकर या," तेव्हा अंतर्मनातून एकच जाणीव व्हायची—तो मूर्ती रूपातून जात असला, तरी प्रत्येक संकटात आणि प्रत्येक आनंदात तो माझ्या सोबतीला कायम आहे. बाप्पा आणि माझं हे नातं भक्तीपलीकडच्या एका अतूट मैत्रीचं आहे.

Kind

Story

Place

Nandurbar

Art

The Art of Memory (Dhāraṇā-mātṛkā) · Kala 62

Contributed by

Recorded, name withheld by the contributor

Submitted

17 September 2026

Accepted

17 September 2026